Oplevering website

Hoera! Een nieuwe website!

In juli een afsluitend gesprek gehad met Corine van de Kamp en Claudia Veldhuizen van Visible Stories. Ontzettend bedankt voor de samenwerking, jullie creativiteit en enthousiasme en natuurlijk de prachtige website!

Rabobank uitreiking

Uitreiking cheque Rabobank Vallei en Rijn

Onze teamleden Marianne Boonstoppel, Ineke Douma en Maries van der Hek hebben vanmiddag een cheque in ontvangst genomen van de Rabobank Vallei en Rijn. Een mooi bedrag uit het coörporatiefonds overhandigd door directievoorzitter Mariska De Kleijne. Tijdens de mooie bijeenkomst presenteerden ook zes andere organisaties zich. Allemaal prachtige initiatieven uit de regio die net als wij ondersteund worden. Met de bijdrage kunnen jongeren maatje zijn van kinderen die zich willen ontwikkelen in hun schoolvaardigheden. Allemaal kinderen bij wie in de gezinssituatie niet voldoende ondersteuning geboden kan worden. De vrijwilliger en het kind hebben wekelijks contact en doen naast huiswerk maken ook leuke activiteiten als spelletjes, voetballen en boodschappen doen. Hierdoor groeit het zelfvertrouwen en neemt het toekomstperspectief van de kinderen toe.

 
Foto Eva_Emiel

Door Eva heb ik ook een schilderij met olieverf gemaakt

Al ruim een half jaar trekken Eva (18) en Emiel (35) samen op. Emiel heeft een spierziekte en is hierdoor niet zo mobiel, ook hoort en ziet hij slecht. In Eva vindt hij een maatje om gezellig mee te kletsen, dingen te ondernemen én om samen te schilderen! Schilderen doet Emiel het liefst iedere dag. Hoewel hij pas 3 jaar schildert heeft hij al meerdere exposities gehad en hangt zijn werk bij verschillende dokters- en tandartspraktijken.

Wekelijks komt Eva bij Emiel op bezoek. Vaak appen ze van tevoren even wat een handig moment is en regelmatig wacht Emiel Eva beneden al op in zijn rolstoel. Dan gaan ze samen de stad in, voor een boodschapje of om verf spullen te halen. Eenmaal thuis gaan ze aan de slag. De stijlen van Eva en Emiel liggen wel wat uit elkaar. Emiel schildert meer abstract en altijd met acrylverf, Eva schildert met olieverf en meer bloemen en landschappen. Van elkaar leren ze weer: “Door Eva heb ik ook een schilderij met olieverf gemaakt” vertelt Emiel.

Eén kamer in het huis is ingericht als atelier. Aan de ene muur een grote werkbank, de andere muur hangt en staat vol met schilderijen. De muren en vloer zitten onder de verfspetter. Maar ook de rollator die Emiel binnen gebruikt zit onder de verfvlekken. Voor een wedstrijd in Tokyo maakte hij een schilderij van een ballerina. Verschillende mensen die het schilderij zagen merkten op dat de ballerina geen armen had. “Ik kon er eigenlijk geen armen meer bij schilderen” vertelt Emiel. “Daarom heb ik er een verhaal bij bedacht over een meisje zonder armen, die graag ballerina wil worden om haar emoties te kunnen uiten.”

Als Eva opstaat kijkt Emiel nieuwsgierig naar haar sokken. “Eva houdt van hele vrolijke, bijzondere sokken” vertelt hij. “Voor haar verjaardag heb ik haar een paar gegeven.” Eva lacht. “We zijn één dag na elkaar jarig, dus we hadden bedacht om elkaar cadeautjes te geven. Ik heb Emiel houtskool en verf gegeven. En appelsap uit Zeeland, daar kom ik vandaan.”

Meestal spreekt het duo af bij Emiel thuis. Zijn appartement is ruim, wit en licht. In zijn woonkamer hangt niet één schilderij. Als ik hem daar naar vraag moet hij lachen. “Dat klopt wel, ik ben daar veel te perfectionistisch voor. Als er dan een schilderij zou hangen en ik zit op de bank, dan zou ik nog teveel nadenken over dingen die net anders moesten.” Er hangt één eigen werk in zijn huis, in de hal als je binnenkomt. Zwart met goud, een abstracte plaat. Het verhaal achter het schilderij? “Dat is er niet, ik vind zwart en goud gewoon mooi bij elkaar.”

Eva moedigt Emiel aan om andere dingen te proberen: “Ik schilder niet alleen op doek, maar bijvoorbeeld ook op schoenen. We zijn nu samen een paar schoenen aan het beschilderen”. Buiten het schilderen om proberen ze ook nieuwe dingen. Zo hebben ze pas op Emiels mini balkonnetje gebarbecued. Eva had nog een vriendin meegenomen. “Het paste net, maar het was wel erg gezellig,” lacht Eva.

“Eigenlijk loopt ons contact super makkelijk. Het is vooral heel erg leuk. Ik had niet gedacht dat je zo’n goede band met een maatje kon opbouwen!”

Daan_Jelle

Vrijwilligers Daan en Jelle delen hun verhaal!

Vrijwilliger Daan

Daan geeft huiswerkbegeleiding aan een Syrisch jongetje van elf jaar. Samen met zijn ouders, broer en zus woont hij ongeveer 4 jaar in Nederland. Samen oefenen ze met de Nederlandse taal en begrijpend lezen. “Om beter aan te sluiten ben ik bij zijn school langs gegaan,” vertelt Daan. “zijn juf vertelde dat hij erg gemotiveerd is en dat zie ik ook wel tijdens de huiswerkbegeleiding.”

De rest van het gezin spreekt nauwelijks Nederlands. “Eigenlijk is mijn maatje de enige die goed Nederlands spreekt. Hij fungeert dus als schakel tussen de maatschappij en zijn gezin. Dat vond ik best wel heftig om te zien. Dat zo’n jongen, qua taal, het hele gezin moet dragen. Ik probeer het gezin ook echt te laten zien dat ze er mogen zijn en waarde hebben. Soms kom ik de broer tegen op straat, dan neem ik wel echt even de tijd om een praatje te maken.”

Het leren kennen van een nieuwe cultuur vind Daan een leuk aspect van het maatjescontact: “Je krijgt altijd lekker eten, en veel, ook als je geen zin hebt. Als ras-Hollander moest ik ook wel even wennen aan de smaken en kruiden,” lacht hij.

Zijn maatje boekt mooie vooruitgang. Niet alleen met zijn schoolwerk, maar ook het zelfvertrouwen groeit. “In het begin durfde hij nauwelijks vragen te stellen. Maar nu geeft hij mij feedback en durft hij steeds meer te zeggen. Dat vind ik mooi en ik hoop dat hij dat uiteindelijk meeneemt uit dit jaar: dat hij meetelt als persoon en dat hij er toe doet!” 

Vrijwilliger Jelle

Jelle zit in het eerste jaar van de opleiding Social Work en geeft huiswerkbegeleiding aan een Syrische jongen van tien. “Maar ik help hem niet alleen maar met huiswerk” vertelt Jelle, “we gaan ook samen voetballen, met zijn vrienden afspreken en boodschappen doen. Allerlei dagelijkse dingen.”

Meedraaien in het gezin van de jongen was in het begin even wennen: “Ze noemen me consequent allemaal meester, ook de ouders. Sommige dingen wist ik wel, dat ik mijn schoenen uit moest doen. Andere dingen moest ik zelf ontdekken, dat er een enorme laag drab onderin de koffie zat bijvoorbeeld. Ook is het soms lastig als de vader van het gezin niet thuis is. Moeder wil wel een goede gastvrouw zijn, maar het is niet gepast om met mij in een kamer te zijn.”

In de tijd dat Jelle met zijn maatje optrekt ziet hij duidelijke resultaten: “In het begin was hij heel onzeker over zijn schoolprestaties, hij ging dan ook liever spelen dan met mij aan de slag. Maar toen we samen hadden geoefend en hij betere cijfers begon te halen werd hij ook gemotiveerder om met zijn huiswerk aan de slag te gaan. Dat zelfvertrouwen zag ik ook terug op het voetbalveld. Eerst vond hij het heel spannend om op leeftijdsgenoten af te stappen, maar dat gaat ook steeds makkelijker.”

“Voor mijzelf is het ook een leerzame ervaring” vertelt Jelle. “Ik had eigenlijk nog nooit echt met kinderen gewerkt. Mooi om de inzichten en gedachten van kinderen wat beter te begrijpen. En dat energieke van kinderen, daar word ik ook wel door aangestoken, om bijvoorbeeld lekker samen te gaan voetballen. Door met hem om te gaan, word ik zelf weer een beetje kind!”

Foto-Mevrouw-van-Spanje-Laura-Joshua

De klus is klaar, de gezelligheid blijft.

Over mevrouw van Spanje en ‘haar’ studenten.

In de 10 jaar dat Netwerk Dien je Stad bestaat zijn er duizenden hulpvragen opgelost. Allemaal mensen met een eigen verhaal. Regelmatig vragen we ons af: ‘hoe zou het nu zijn met die mevrouw?’ of, ‘waar is deze vrijwilliger terecht gekomen?’ Ruim 5 jaar na het uitzetten van haar hulpvraag spraken we met mevrouw Van Spanje om haar bijzondere verhaal te horen.

De hulpvraag van deze dame ging over haar hond, een Jack Russell, die wel wat beweging kon gebruiken. Mevrouw zelf kon door een slecht hart de hond weinig uitlaten, dus zocht ze iemand die haar hierbij kon helpen. De vraag werd opgepakt door een lid van de studentenvereniging Ichthus Ede. Zij verzamelde een aantal mensen binnen deze groep zodat iedere dag iemand de hond mee kon nemen naar buiten.

Eén van hen is Joshua, hij komt al jaren bij mevrouw Van Spanje over de vloer en heeft een bijzondere band met haar opgebouwd. “Ze voelt als een soort oma.” Vandaag ben ik met hem en Laura op mee op bezoek. Joshua laat me de Facebook-groep “Koffiedrinken met mevrouw Van Spanje” zien. Hierin wordt afgesproken wie wanneer gaat.

Ongeveer anderhalf jaar geleden kreeg mevrouw van Spanje een hersenbloeding. “Ik kon helemaal niets meer” vertelt ze. “De artsen wilden de stekker er uit trekken, maar mijn zoon zei: zij is een vechter! De volgende dag zat ik in een stoel en nu loop ik weer” glundert ze. Als gevolg van de hersenbloeding moest ze tot haar grote verdriet wel haar hond weg doen. In eerste instantie zou de hond moeten inslapen, maar door een snelle actie van Joshua is een nieuw thuis gevonden voor de hond; op een boerderij waar hij naar hartenlust kan spelen.

Ondanks het vertrek van de hond bleven de studenten komen. De groep breidde uit, soms stopte er iemand, dan kwam er weer iemand bij, maar nog altijd blijven de studenten trouw op bezoek gaan. Mevrouw is erg blij met de gezelligheid en als we binnen komen, begint ze gelijk van alles te vertellen. Haar woonkamer staat vol met foto’s van haar kinderen en kleinkinderen. Op de salontafel, recht in haar gezichtsveld staan twee lijstjes met foto’s van haar achterkleinkinderen. “Ik ben ook nog handig met de computer” vertelt ze trots, terwijl ze naar de foto wijst. “Die heb ik zelf geprint!”

“Af en toe doen we wel eens een klein klusje” vertelt Laura. “Maar meestal komen we gewoon voor de gezelligheid.” “Dan kletsen we wat”, vult mevrouw Van Spanje aan, “of soms zit ze alleen maar naast me. Dat is ook goed.”

Laura is blij om met zo iets kleins iets voor een ander te kunnen doen. “Ik zie dat ze echt geniet van de bezoekjes. Als je een keer een week niet geweest bent, zegt ze altijd: ik heb je gemist! En wanneer je zo regelmatig op bezoek gaat, dan bouw je ook wel iets op.” Mevrouw van Spanje geniet inderdaad van het bezoek. “Ze hoeven echt niet lang te komen, maar als ze even drie minuten door de deur stappen, dat vind ik al fijn!”

Zo mooi om te zien wat een simpele hulpvraag al niet teweeg kan brengen. Jongeren die, door een klein beetje van zichzelf en hun tijd te geven, al zo’n lange tijd een verschil maken in het leven van mevrouw Van Spanje. Daar worden wij blij van!

21-maart-2019-Ondertekening-samenwerking-met-Present-Ede-1024x683

Present Ede en Netwerk Dien je Stad gaan meer samenwerken

Present Ede en Netwerk Dien je Stad hebben een samenwerkingsovereenkomst gesloten. Beide vrijwilligersorganisaties zetten zich in voor een Edese samenleving waarin mensen naar elkaar omzien. Daarin gaan ze nog nauwer samenwerken.

Present Ede is gespecialiseerd in het inzetten van groepen en hen de mogelijkheid geven om een zinvolle dag te beleven tijdens klusprojecten of sociale activiteiten. Netwerk Dien je Stad richt zich op het inspireren en faciliteren van jongeren om hun stadgenoten te helpen die wel een steuntje in de rug kunnen gebruiken. ,,Je kunt hierbij denken aan een tuintje opknappen, een bakje koffie drinken bij een oudere of samen boodschappen doen. De organisaties vinden elkaar in hun nieuwe vorm van vrijwilligerswerk en het van betekenis zijn voor mensen in Ede.”

HULPVRAAG Present Ede: ,,De vrijwilligers bepalen zelf wat ze willen geven aan tijd en talent, Present Ede zorgt voor goede match middels een geschikte hulpvraag in samenwerking met maatschappelijke organisaties. Present Ede begeleidt de groepen vrijwilligers in de voorbereiding, uitvoering en afronding van de projecten. Hierdoor is het project voor de betreffende groep een positieve ervaring en is de eenmalige inzet echt ondersteunend aan bestaande hulpverleningstrajecten.”

NETWERK ,,Het gaat om mensen die in Ede wonen en zelf geen aanspraak kunnen maken op hun eigen sociale netwerk en geen financiën hebben om hulp in te kopen”, vult Netwerk Dien je Stad aan. ,,Met de inzet van jongeren wordt er hulp en netwerk geboden aan deze mensen. Door specifiek jongeren in te zetten als vrijwilliger bouwen we aan een sociaal duurzaam Ede van de toekomst.”

MOOIER MAKEN ,,Na tien jaar mooie en goede dingen te doen voor Ede vinden we het tijd om de samenwerking te onderschrijven. Om dit meer tastbaar te maken is er tijdens de bijeenkomst van het Maatschappelijk Netwerk Ede afgelopen donderdag 21 maart een overeenkomst ondertekend. Niet alleen om genietend terug te kijken op de afgelopen jaren, maar juist ook om met elkaar verantwoordelijkheid te nemen voor mensen die onze steun hard nodig hebben. Daarin is afstemming, elkaar verder bekend maken en met elkaar meedenken belangrijk. Samen willen we Ede nóg mooier maken!”

Bron: https://edestad.nl/lokaal/present-ede-en-netwerk-dien-je-stad-gaan-meer-samenwerken-567725

Foto: Carlo van Rijswijk

foto-Sjak

“Ik ben voor hem een stabiele factor en dat heeft hij nodig”

Sjak (24) is maatje van een leeftijdsgenoot. Een Syrische jongen die zo’n twee jaar geleden naar Nederland is gekomen. “Hij wil graag meer begrijpen van het Nederlande schoolsysteem. Daar help ik hem bij, door iedere week een uurtje, soms twee, af te spreken. Soms drinken we lekker een biertje op het terras, of bij hem thuis een kopje koffie. En dan kijken we eigenlijk, waar loop je nou tegen aan en hoe kan ik jou daar nou verder in helpen. Maar heel laagdrempelig, door als ‘vrienden’ op te trekken.”

Het verbaast Sjak wat je allemaal moet regelen als je naar school wilt zonder Nederlands paspoort. “Als ik kijk naar de hoeveelheid brieven die hij krijgt vanuit allerlei instanties, waarvan ík nog niet eens wist dat ze bestonden. En daar moet hij dan allemaal dingen voor doen. En dan staan er soms ook nog eens woorden in die ik nog niet eens begrijp, laat staan hij! Dus dat kunnen we dan samen oppakken en staat hij er niet alleen voor. Binnen school ook: hij moet straks een examen doen voordat hij aan een HBO opleiding kan beginnen. Daar moeten allerlei formulieren voor worden ingevuld. Als je het systeem niet begrijpt is dat wel heel lastig.”

Maar ook voor Sjak is het contact leerzaam. “Hij zet mij elke week ook wel weer stil, er zijn veel grotere dingen dat dit. Dat zegt hij dan niet zo, maar zijn familie zit in het buitenland, die ziet hij de komende tijd gewoon niet en hij heeft ze de afgelopen drie jaar ook niet gezien. Dan denk ik wel even, tsja, dan kom ik aan met mijn deadline of dat ik misschien een toets niet ga halen, dat is dan wel echt even anders. Maar het is ook erg leuk om een stukje van zijn cultuur te leren kennen. Wij Nederlanders zijn heel druk, alles moet meer, sneller en beter. Zij zijn veel relaxter, sneller tevreden met waar ze staan, dus dat leer ik wel van hem.”

“In het begin was het nog best lastig om die verbinding te zoeken” vertelt Sjak. “Maar hoe langer we onderweg waren, hoe meer open hij werd en deelde hij bijvoorbeeld ook het verhaal over hoe het vluchten voor hem is geweest. Hij heeft heftige dingen meegemaakt en heeft daar nog steeds last van. Ik ben voor hem ook een stabiele factor. Hij weet gewoon dat ik één keer in de week kom en dat hij z’n verhaal bij mij kwijt kan en dat helpt hem wel echt verder. Mooi dat ik dat voor iemand kan doen!”

Wil jij ook vrijwilliger worden bij Netwerk Dien je Stad? Neem dan contact met ons op!

Foto-Geertruida

“Je wordt echt een soort vriend van de familie!”

Geertruida heeft een jaar lang huiswerkbegeleiding gegeven aan twee broertjes. “De ouders van de jongens spraken maar nauwelijks Nederlands, daardoor hadden de jongens een taalachterstand. Ook snapten de ouders niet echt hoe het Nederlandse schoolsysteem werkt. De jongens hadden dus niet echt iemand die hen kon helpen.”

Vanuit de opleiding Social Work komt Geertruida bij Netwerk Dien je Stad terecht. “Wat ik zo tof vond aan het huiswerkproject, is dat je eigenlijk iets heel kleins doet, maar het maakt een enorme impact in het leven van de jongens. Toen ik er voor het eerst kwam zei ik: als je iets niet snapt moet je het vragen. Maar dat deden ze niet, ze durfden niks te vragen. Dus dat moest ik ze eigenlijk eerst leren.”

Gelukkig ging dat steeds beter: “Toen ze eenmaal vragen durfden te stellen ging ik met hen oefenen hoe je de sommen aan kan pakken. Uiteindelijk was het zo dat als ik daar kwam, het huiswerk af was, op een paar moeilijke sommen na. Daar gingen we dan samen mee aan de slag en dan was er vaak nog genoeg tijd over voor een spelletje.”

Het gezin is van Vietnamese afkomst. Geertruida vond het erg leuk om wat van de cultuur mee te krijgen. “Ze zijn echt super gastvrij, de jongens moesten mij ook altijd eerst wat drinken geven van hun moeder. Er logeerde ook eigenlijk altijd wel familie bij het gezin, ik mocht op verjaardagen komen en er stond altijd heerlijk eten klaar. Je wordt echt een soort vriend van de familie.”

Het traject was niet alleen voor de jongens leerzaam. Ook Geertruida heeft er veel van geleerd: “Dat pure wat kinderen hebben, daar heb ik echt van genoten. En het helpt me ook wel weer om dingen wat te relativeren. Maar ook dat ik zie dat mijn hulp hen zo veel verder heeft gebracht. Ik kijk nu wel bewuster rond in mijn eigen omgeving: wie kan ik helpen.”

De resultaten van de jongens zijn echt verbeterd. “Ik heb nog contact gehad met de juffen. In het begin maakten ze nooit hun huiswerk en daardoor liepen ze standaard achter in de klas. Nu hebben ze eigenlijk altijd hun huiswerk gemaakt! Wat ze vooral goed hebben geleerd is om gewoon stap voor stap te bekijken wat ze moeten doen. Pak er een kladpapiertje bij en ga aan de slag. Dan kunnen ze opeens hele moeilijke sommen oplossen. Het verbaasde hen zelf!”

Wil jij ook vrijwilliger worden bij Netwerk Dien je Stad? Neem dan contact met ons op!

IMG_5924-1024x683

Bruggenbouwer Award voor Netwerk Dien je Stad

Tijdens het Ontmoetingsfeest mochten we als team van Netwerk Dien je Stad de eerste Bruggenbouwer Award ontvangen van onze collega’s van Stichting Present Ede. Deze award wordt uitgereikt aan organisaties of mensen die zich inspannen voor verbinding, ontmoeting, integratie en het bestrijden van eenzaamheid in Ede.

Netwerk Dien je Stad en Present Ede vieren in 2019 beiden hun 10-jarig jubileum en in het kader van het jubileum deelt Present 10 Awards uit. Een mooie actie waarmee we als Netwerk Dien je Stad als eerste in het zonnetje zijn gezet. We werken al jarenlang samen in het realiseren van praktische hulpvragen en het doen van groepsactiviteiten bij diverse doelgroepen in Ede. Mooi om elkaar hierin aan te vullen en te versterken!

Dankjewel Moniek, Anne-Frouk, Arja en het bestuur voor deze erkenning! We zien uit naar nog 10 jaar samenwerking met elkaar in het omzien naar mensen die wel wat hulp kunnen gebruiken.

IMG_1548-min-website-1024x683

Aftermovie Ontmoetingsfeest 2018

Het Ontmoetingsfeest zit erop en de aftermovie is klaar :). We kijken terug op een mooi feest met het netwerk van Dien je Stad, Coördinatie Vrijwilligers Vluchtelingen Ede, Mentorproject Laten we Welzijn en Tot Uw Dienst!. Bekijk hier de video gemaakt door Christan Hakkert. Gaaf om de mooie avond op beeld terug te zien!