Bericht Tamara

Persoonlijk verhaal Tamara Voskuil

Vrijwilligster Maatjes: meer dan Huiswerk.

Tamara Voskuil is 23 jaar en woont in Lunteren. Deze zomer hoopte ze naar Engeland te gaan om daar vrijwilligerswerk te doen. Door corona kon deze reis helaas niet doorgaan. Dit betekende ineens geen planning meer voor de komende maanden. Tenminste, dat dacht ze. Ondanks dat ze nu thuis zit, verveelt ze zich namelijk niet. Doordeweeks is ze elke ochtend te vinden bij een gezin waar ze helpt met het onderwijs van de kinderen. Ook geeft ze elke middag huiswerkbegeleiding via het project Maatjes: Meer dan Huiswerk. 

Tamara volgde de opleiding Universitaire Pabo, een opleiding waarbij ze in vier jaar zowel haar Pabo-diploma als haar bachelor Pedagogische Wetenschappen kon halen. ‘‘Ik ben in juli 2019 afgestudeerd en was van plan een tussenjaar te nemen. Het idee was om eerst te gaan werken en zo wat geld te verdienen om daarna drie of vier maanden vrijwilligerswerk te doen in het buitenland. Ik ben toen in september 2019 les gaan geven op basisschool De Bron in Lunteren in groep zeven.’’

Tot de voorjaarsvakantie werkte Tamara op De Bron. ‘‘Tijdens het zoeken naar vrijwilligerswerk richtte ik me in het bijzonder op de projecten in Engeland. De Engelse taal sprak me erg aan en het leek me gaaf om na een aantal maanden vloeiend Engels te kunnen spreken. Zo kwam ik uit bij een christelijke organisatie: London City Mission. Deze organisatie geeft hulp aan mensen aan de rand van de samenleving in Londen en probeert onder hen te evangeliseren. Ik zou werkzaam zijn bij een dagopvang voor daklozen.

‘Ik dacht in maart naar Engeland te gaan’

Heel mijn planning viel in duigen door corona. Ik zag het al helemaal voor me: ik zou in maart naar Engeland gaan en daar voor tenminste drie maanden blijven, misschien zelfs vier. Zo zou ik in de zomer weer terug zijn in Nederland en dan zou ik nog even tijd hebben om een kamer te zoeken in Leiden. Ik wil namelijk graag in september de master Forensische Gezinspedagogiek gaan studeren in Leiden.

Nu ik thuis zit, verveel ik me gelukkig niet. Ik ben elke ochtend werkzaam bij een gezin om te helpen met thuisonderwijs. De moeder lukt het niet alleen om haar drie kinderen les te geven door een burn-out. Een oud-collega benaderde mij met de vraag of ik iets voor dit gezin kon betekenen nu ik toch thuis zou zijn.

‘Het is echt dankbaar werk om te doen’

Tegelijkertijd kwam ik ook in aanraking met het project Maatjes: Meer dan Huiswerk. Omdat ik elke middag nog vrij had, meldde ik me aan als vrijwilliger. Nu geef ik al een aantal weken huiswerkbegeleiding aan een Syrisch meisje: Hajer. Ze zit in groep 7 en woont nog maar anderhalf jaar in Nederland. Omdat het thuiswerken zelfstandig niet goed lukte, begeleid ik haar nu. We bellen elke middag anderhalf uur. Aan het begin was het lastig om contact te maken, omdat ze niet goed begreep hoe het videobellen werkte op de laptop die ze leent van school. Inmiddels hebben we Hangouts geïnstalleerd en loopt het soepel. We maken samen het huiswerk van rekenen, taal en spelling. Hajer leert snel en pikt dingen goed op dus het is echt dankbaar werk om te doen! Omdat ze van dansen en zingen houdt, luisteren we in de ‘pauze’ vaak liedjes. We kunnen goed met elkaar overweg, en kletsen gezellig samen. Ik merk dat ze erg geniet van het videobellen. En ik ook.’

Comments are closed.