Het Streek najaar 2019 1

Samenwerking met Het Streek

Op 5 november hebben 50 leerlingen van Het Streek Bovenbuurtweg een maatschappelijke ervaring opgedaan via Netwerk Dien je Stad. Na een startmoment waarin we de jongeren verteld hebben over ons werk hebben zij zich vier uur ingezet. De jongeren zijn onder andere bij dagactiviteitencentrum In Goede Aarde geweest om te helpen in de groenvoorziening en bij het Maanderzand voor een rolstoelwasstraat. ‘Ik vind het mooi dat je met zo iets kleins een glimlach op iemands gezicht kan toveren, maar het schoonmaken vond ik niet zo leuk’, zei een HAVO leerling. In 2020 zetten met de samenwerking voort!

Week tegen eenzaamheid

E E N Z A A M H E I D

Iedereen voelt zich weleens eenzaam of alleen. Maar eenzaamheid wordt een echt probleem als je je niet meer verbonden voelt met andere mensen. Maar ook als je minder contact hebt met andere mensen dan je eigenlijk zou willen.

Eenzaamheid gaat helaas niet vanzelf over en heeft grote invloed op de ‘zin’ die je in het leven hebt. Het aantal eenzame jongeren en ouderen nemen nog altijd toe.

Het thema eenzaamheid is een centraal thema in ons werk bij Netwerk Dien je Stad. Wij zetten ons samen met vele andere organisatie in #Ede dagelijks in in de strijd tegen eenzaamheid.

Wist je dat juist zij die zich eenzaam voelen, jou en mij kunnen helpen om van betekenis te zijn in het omzien naar andere mensen?

Wil jij betrokken raken bij iemand die zich eenzaam voelt en die persoon meer laten meedoen in Ede? Wij komen graag met je in contact!

 

 

Foto: <a href=”http://www.freepik.com”>Designed by Dragana_Gordic / Freepik</a>

 

Groepsfoto

1e Dien je Stad Cup

De 1e editie van de Dien je Stad Cup is een feit! Zeven jongerenteams hebben vrijdagmiddag 27 september  gestreden om de felbegeerde beker! 

De jongerenteam kwamen uit de jeugdzorg, gehandicaptenzorg, bedrijfsrelaties, Eritrese jongens, een kerknetwerk en een vriendengroep deed mee. De troste winnaars van de beker is het Eritrese team. Het was een spannende finale welke eindigde in penalty’s nemen. Na een hele serie penalty’s maakte het Eritrese team de beslissende gool!

Het was een erg sportief toernooi met onderlinge ontmoeting en heerlijk voetbalweer! Na afloop hebben we de BBQ aangezet en lekker met elkaar gegeten.

Wil jij een volgende keer ook meedoen met een jongerenteam? Laat het ons weten, dan krijg je tzt een uitnodiging.

Presentatie CHE

Presentatie Social Work

Afgelopen vrijdag gaven we presentaties aan de 1e jaars studenten Social Work aan de Christelijke Hogeschool Ede. Mooi om zoveel jongeren te mogen inspireren om aan de slag te gaan als maatje. En genieten om enthousiaste en betrokkenheid reacties van de studenten terug te krijgen. 

We drinken graag een kopje koffie met je! Met elkaar kunnen we er een onvergetelijk jaar van maken waarin we mogen leren en van betekenis mogen zijn voor eenzame en kwetsbare mensen in Ede. Je kan een maatje worden voor kinderen en kwetsbare volwassenen en ouderen.

Aanmelden kan door te bellen/appen naar 06-81196502 of een mail te sturen naar netwerk@dienjestad.nl

We zien je aanmelding tegemoet!

Escaperoom_teambuilding

Vieren!

Op 26 en 27 augustus zijn we met elkaar op teambuilding geweest. Dit jaar vieren we ons 10 jarig bestaan. Mooi om dit ook met elkaar middels boeiende studies, persoonlijke terugblikken, lekker lang tafelen en veel plezier bewust te vieren! Zoals je op de foto kunt zien hebben we ook een escaperoom bezocht in Winterswijk. Genieten hoe we als team volop actie weten te combineren met rust en een erg leuke (en soms schurende) samenwerking! We zijn klaar voor de laatste vier maanden van 2019! Met natuurlijk volop acties met jongeren die zich willen inzetten voor eenzame en kwetsbare mensen én een Dien je Stad-cup, Symposium en als afsluiter het Ontmoetingsfeest!

 

 

 

Oplevering website

Hoera! Een nieuwe website!

In juli een afsluitend gesprek gehad met Corine van de Kamp en Claudia Veldhuizen van Visible Stories. Ontzettend bedankt voor de samenwerking, jullie creativiteit en enthousiasme en natuurlijk de prachtige website!

Rabobank uitreiking

Uitreiking cheque Rabobank Vallei en Rijn

Onze teamleden Marianne Boonstoppel, Ineke Douma en Maries van der Hek hebben vanmiddag een cheque in ontvangst genomen van de Rabobank Vallei en Rijn. Een mooi bedrag uit het coörporatiefonds overhandigd door directievoorzitter Mariska De Kleijne. Tijdens de mooie bijeenkomst presenteerden ook zes andere organisaties zich. Allemaal prachtige initiatieven uit de regio die net als wij ondersteund worden. Met de bijdrage kunnen jongeren maatje zijn van kinderen die zich willen ontwikkelen in hun schoolvaardigheden. Allemaal kinderen bij wie in de gezinssituatie niet voldoende ondersteuning geboden kan worden. De vrijwilliger en het kind hebben wekelijks contact en doen naast huiswerk maken ook leuke activiteiten als spelletjes, voetballen en boodschappen doen. Hierdoor groeit het zelfvertrouwen en neemt het toekomstperspectief van de kinderen toe.

 
Foto Eva_Emiel

Door Eva heb ik ook een schilderij met olieverf gemaakt

Al ruim een half jaar trekken Eva (18) en Emiel (35) samen op. Emiel heeft een spierziekte en is hierdoor niet zo mobiel, ook hoort en ziet hij slecht. In Eva vindt hij een maatje om gezellig mee te kletsen, dingen te ondernemen én om samen te schilderen! Schilderen doet Emiel het liefst iedere dag. Hoewel hij pas 3 jaar schildert heeft hij al meerdere exposities gehad en hangt zijn werk bij verschillende dokters- en tandartspraktijken.

Wekelijks komt Eva bij Emiel op bezoek. Vaak appen ze van tevoren even wat een handig moment is en regelmatig wacht Emiel Eva beneden al op in zijn rolstoel. Dan gaan ze samen de stad in, voor een boodschapje of om verf spullen te halen. Eenmaal thuis gaan ze aan de slag. De stijlen van Eva en Emiel liggen wel wat uit elkaar. Emiel schildert meer abstract en altijd met acrylverf, Eva schildert met olieverf en meer bloemen en landschappen. Van elkaar leren ze weer: “Door Eva heb ik ook een schilderij met olieverf gemaakt” vertelt Emiel.

Eén kamer in het huis is ingericht als atelier. Aan de ene muur een grote werkbank, de andere muur hangt en staat vol met schilderijen. De muren en vloer zitten onder de verfspetter. Maar ook de rollator die Emiel binnen gebruikt zit onder de verfvlekken. Voor een wedstrijd in Tokyo maakte hij een schilderij van een ballerina. Verschillende mensen die het schilderij zagen merkten op dat de ballerina geen armen had. “Ik kon er eigenlijk geen armen meer bij schilderen” vertelt Emiel. “Daarom heb ik er een verhaal bij bedacht over een meisje zonder armen, die graag ballerina wil worden om haar emoties te kunnen uiten.”

Als Eva opstaat kijkt Emiel nieuwsgierig naar haar sokken. “Eva houdt van hele vrolijke, bijzondere sokken” vertelt hij. “Voor haar verjaardag heb ik haar een paar gegeven.” Eva lacht. “We zijn één dag na elkaar jarig, dus we hadden bedacht om elkaar cadeautjes te geven. Ik heb Emiel houtskool en verf gegeven. En appelsap uit Zeeland, daar kom ik vandaan.”

Meestal spreekt het duo af bij Emiel thuis. Zijn appartement is ruim, wit en licht. In zijn woonkamer hangt niet één schilderij. Als ik hem daar naar vraag moet hij lachen. “Dat klopt wel, ik ben daar veel te perfectionistisch voor. Als er dan een schilderij zou hangen en ik zit op de bank, dan zou ik nog teveel nadenken over dingen die net anders moesten.” Er hangt één eigen werk in zijn huis, in de hal als je binnenkomt. Zwart met goud, een abstracte plaat. Het verhaal achter het schilderij? “Dat is er niet, ik vind zwart en goud gewoon mooi bij elkaar.”

Eva moedigt Emiel aan om andere dingen te proberen: “Ik schilder niet alleen op doek, maar bijvoorbeeld ook op schoenen. We zijn nu samen een paar schoenen aan het beschilderen”. Buiten het schilderen om proberen ze ook nieuwe dingen. Zo hebben ze pas op Emiels mini balkonnetje gebarbecued. Eva had nog een vriendin meegenomen. “Het paste net, maar het was wel erg gezellig,” lacht Eva.

“Eigenlijk loopt ons contact super makkelijk. Het is vooral heel erg leuk. Ik had niet gedacht dat je zo’n goede band met een maatje kon opbouwen!”

Daan_Jelle

Vrijwilligers Daan en Jelle delen hun verhaal!

Vrijwilliger Daan

Daan geeft huiswerkbegeleiding aan een Syrisch jongetje van elf jaar. Samen met zijn ouders, broer en zus woont hij ongeveer 4 jaar in Nederland. Samen oefenen ze met de Nederlandse taal en begrijpend lezen. “Om beter aan te sluiten ben ik bij zijn school langs gegaan,” vertelt Daan. “zijn juf vertelde dat hij erg gemotiveerd is en dat zie ik ook wel tijdens de huiswerkbegeleiding.”

De rest van het gezin spreekt nauwelijks Nederlands. “Eigenlijk is mijn maatje de enige die goed Nederlands spreekt. Hij fungeert dus als schakel tussen de maatschappij en zijn gezin. Dat vond ik best wel heftig om te zien. Dat zo’n jongen, qua taal, het hele gezin moet dragen. Ik probeer het gezin ook echt te laten zien dat ze er mogen zijn en waarde hebben. Soms kom ik de broer tegen op straat, dan neem ik wel echt even de tijd om een praatje te maken.”

Het leren kennen van een nieuwe cultuur vind Daan een leuk aspect van het maatjescontact: “Je krijgt altijd lekker eten, en veel, ook als je geen zin hebt. Als ras-Hollander moest ik ook wel even wennen aan de smaken en kruiden,” lacht hij.

Zijn maatje boekt mooie vooruitgang. Niet alleen met zijn schoolwerk, maar ook het zelfvertrouwen groeit. “In het begin durfde hij nauwelijks vragen te stellen. Maar nu geeft hij mij feedback en durft hij steeds meer te zeggen. Dat vind ik mooi en ik hoop dat hij dat uiteindelijk meeneemt uit dit jaar: dat hij meetelt als persoon en dat hij er toe doet!” 

Vrijwilliger Jelle

Jelle zit in het eerste jaar van de opleiding Social Work en geeft huiswerkbegeleiding aan een Syrische jongen van tien. “Maar ik help hem niet alleen maar met huiswerk” vertelt Jelle, “we gaan ook samen voetballen, met zijn vrienden afspreken en boodschappen doen. Allerlei dagelijkse dingen.”

Meedraaien in het gezin van de jongen was in het begin even wennen: “Ze noemen me consequent allemaal meester, ook de ouders. Sommige dingen wist ik wel, dat ik mijn schoenen uit moest doen. Andere dingen moest ik zelf ontdekken, dat er een enorme laag drab onderin de koffie zat bijvoorbeeld. Ook is het soms lastig als de vader van het gezin niet thuis is. Moeder wil wel een goede gastvrouw zijn, maar het is niet gepast om met mij in een kamer te zijn.”

In de tijd dat Jelle met zijn maatje optrekt ziet hij duidelijke resultaten: “In het begin was hij heel onzeker over zijn schoolprestaties, hij ging dan ook liever spelen dan met mij aan de slag. Maar toen we samen hadden geoefend en hij betere cijfers begon te halen werd hij ook gemotiveerder om met zijn huiswerk aan de slag te gaan. Dat zelfvertrouwen zag ik ook terug op het voetbalveld. Eerst vond hij het heel spannend om op leeftijdsgenoten af te stappen, maar dat gaat ook steeds makkelijker.”

“Voor mijzelf is het ook een leerzame ervaring” vertelt Jelle. “Ik had eigenlijk nog nooit echt met kinderen gewerkt. Mooi om de inzichten en gedachten van kinderen wat beter te begrijpen. En dat energieke van kinderen, daar word ik ook wel door aangestoken, om bijvoorbeeld lekker samen te gaan voetballen. Door met hem om te gaan, word ik zelf weer een beetje kind!”

Foto-Mevrouw-van-Spanje-Laura-Joshua

De klus is klaar, de gezelligheid blijft.

Over mevrouw van Spanje en ‘haar’ studenten.

In de 10 jaar dat Netwerk Dien je Stad bestaat zijn er duizenden hulpvragen opgelost. Allemaal mensen met een eigen verhaal. Regelmatig vragen we ons af: ‘hoe zou het nu zijn met die mevrouw?’ of, ‘waar is deze vrijwilliger terecht gekomen?’ Ruim 5 jaar na het uitzetten van haar hulpvraag spraken we met mevrouw Van Spanje om haar bijzondere verhaal te horen.

De hulpvraag van deze dame ging over haar hond, een Jack Russell, die wel wat beweging kon gebruiken. Mevrouw zelf kon door een slecht hart de hond weinig uitlaten, dus zocht ze iemand die haar hierbij kon helpen. De vraag werd opgepakt door een lid van de studentenvereniging Ichthus Ede. Zij verzamelde een aantal mensen binnen deze groep zodat iedere dag iemand de hond mee kon nemen naar buiten.

Eén van hen is Joshua, hij komt al jaren bij mevrouw Van Spanje over de vloer en heeft een bijzondere band met haar opgebouwd. “Ze voelt als een soort oma.” Vandaag ben ik met hem en Laura op mee op bezoek. Joshua laat me de Facebook-groep “Koffiedrinken met mevrouw Van Spanje” zien. Hierin wordt afgesproken wie wanneer gaat.

Ongeveer anderhalf jaar geleden kreeg mevrouw van Spanje een hersenbloeding. “Ik kon helemaal niets meer” vertelt ze. “De artsen wilden de stekker er uit trekken, maar mijn zoon zei: zij is een vechter! De volgende dag zat ik in een stoel en nu loop ik weer” glundert ze. Als gevolg van de hersenbloeding moest ze tot haar grote verdriet wel haar hond weg doen. In eerste instantie zou de hond moeten inslapen, maar door een snelle actie van Joshua is een nieuw thuis gevonden voor de hond; op een boerderij waar hij naar hartenlust kan spelen.

Ondanks het vertrek van de hond bleven de studenten komen. De groep breidde uit, soms stopte er iemand, dan kwam er weer iemand bij, maar nog altijd blijven de studenten trouw op bezoek gaan. Mevrouw is erg blij met de gezelligheid en als we binnen komen, begint ze gelijk van alles te vertellen. Haar woonkamer staat vol met foto’s van haar kinderen en kleinkinderen. Op de salontafel, recht in haar gezichtsveld staan twee lijstjes met foto’s van haar achterkleinkinderen. “Ik ben ook nog handig met de computer” vertelt ze trots, terwijl ze naar de foto wijst. “Die heb ik zelf geprint!”

“Af en toe doen we wel eens een klein klusje” vertelt Laura. “Maar meestal komen we gewoon voor de gezelligheid.” “Dan kletsen we wat”, vult mevrouw Van Spanje aan, “of soms zit ze alleen maar naast me. Dat is ook goed.”

Laura is blij om met zo iets kleins iets voor een ander te kunnen doen. “Ik zie dat ze echt geniet van de bezoekjes. Als je een keer een week niet geweest bent, zegt ze altijd: ik heb je gemist! En wanneer je zo regelmatig op bezoek gaat, dan bouw je ook wel iets op.” Mevrouw van Spanje geniet inderdaad van het bezoek. “Ze hoeven echt niet lang te komen, maar als ze even drie minuten door de deur stappen, dat vind ik al fijn!”

Zo mooi om te zien wat een simpele hulpvraag al niet teweeg kan brengen. Jongeren die, door een klein beetje van zichzelf en hun tijd te geven, al zo’n lange tijd een verschil maken in het leven van mevrouw Van Spanje. Daar worden wij blij van!