foto-Jorian

“Als je iets van je eigen welzijn deelt, word je daar gewoon gelukkig van…”

Jorian knapt regelmatig tuintjes op voor mensen die dat zelf niet meer kunnen. Hij vertelt: “Zelf kunnen ze het niet meer, vanwege klachten of ouderdom en ze hebben ook niet echt een netwerk die hen kan helpen. Kleine moeite om zulke mensen even te helpen. Ze vinden het vooral fijn als je nog even een babbeltje maakt. Die verhalen worden al snel lang en diep, ik merk dat sommige mensen al een poosje hun verhaal niet kwijt konden. Eigenlijk luister ik alleen maar en maak ik af en toe een grapje, dat vinden ze helemaal mooi!”

Tijdens zijn opleiding Social Work kwam Jorian voor het eerst in aanraking met Netwerk Dien je Stad. Met een aantal klasgenoten heeft hij een voetbaltoernooi georganiseerd voor jongens uit een vluchtsituatie. “Ik had zoiets nog nooit gedaan, maar vond het heel gaaf om op een laagdrempelige manier in contact te komen met vluchtelingen. Aan het begin was het wat onwennig, maar door samen een spel te spelen kan je makkelijk verbinding leggen. Zij, maar wij ook, vonden het heel leuk en dan kom je er achter dat je eigenlijk heel veel gemeen hebt.”

Later klopt Jorian nog eens bij Netwerk Dien je Stad aan, als hij met een groepje van zijn studentenvereniging een avond praktisch aan de slag wil. Hier start zijn carrière als tuinman bij Netwerk Dien je Stad. Behalve groene vingers levert het hem vooral een goed gevoel op: “Als je iets van je welzijn deelt met een ander, word je daar uiteindelijk zelf ook gelukkiger van. Het is gewoon mooi om mensen te helpen, want daar heeft niet alleen de ander iets aan, maar jijzelf ook.”

Toch ziet Jorian dat veel van zijn leeftijdsgenoten vooral met zichzelf bezig zijn. “Als je studeert, bestaat je netwerk vooral uit mede-studenten, met wie je lekker kan chillen en borrelen. Ik vind het tof dat ik via Netwerk Dien je Stad ook andere doelgroepen tegenkom, die ik anders niet zo snel zou zien. Ik ben daar enthousiast over, en ik denk door dat verhaal te vertellen, ik anderen ook kan aansporen!

Zou jij ook wel eens iets voor een ander willen doen? Dat kan! Stuur een bericht naar netwerk@dienjestad.nl

foto-Danila

“Mevrouw is zo blij dat ik kom, dat ze al klaar zit in haar rolstoel!”

Danila studeert verpleegkunde en doet daarnaast boodschappen met een oude dame. Dit is vooral erg gezellig vertelt Danila: “Mevrouw is zelf vroeger ook verpleegkundige geweest. En ze heeft veel reizen door Indonesië gemaakt, en mijn familie heeft daar gewoond, dus daar kunnen we leuk over kletsen. Ondanks het leeftijdsverschil hebben we echt leuke gesprekken!”

Vaak doen Danila en de dame eerst samen boodschappen en daarna drinken ze nog een kopje thee. “Meestal is mevrouw zo blij dat ik kom, dat ze beneden al klaar zit in haar rolstoel!” In de Albert Heijn werkt het tweetal het zorgvuldig samengestelde lijstje af. Maar spontane aankopen moeten ook kunnen: “pas zag ze een aanbieding van twee bosjes bloemen, 1 + 1 gratis, dan wil ze dat ik ook een bosje voor mijzelf uitzoek.”

Dat de dame zelf nog kan kiezen wat ze wil is volgens Danila erg belangrijk voor haar: “ik merk aan alles dat zelfstandigheid heel belangrijk is voor haar. Soms zegt ze wel eens; ‘toen ik mijn auto moest inleveren was het voor mij wel echt een grote stap, dat ik niet zomaar meer naar mijn vriendinnen kon gaan.”

Naast de boodschappen neemt Danila haar ‘leenoma’, zoals ze de oude dame noemt, wel eens mee om iets leuks te doen. “Een poosje geleden gingen we even een ijsje eten bij de Bernardo’s en toen zei ze; ‘ik kan me niet meer herinneren wanneer ik voor het laatst de stad in ben geweest en een ijsje heb gegeten.’ Ze had de hele dag een enorme glimlach op haar gezicht, zo leuk!”

“Doordat ik zie hoe fijn zij het vindt dat ik langs kom, besef ik me wel steeds meer dat iets wat voor mij heel klein is en helemaal niet veel moeite kost, zó veel voor iemand anders betekent. Als ik langskom, dat maakt gewoon echt haar dag. Voor mij is het één van duizend dingen op een dag, en voor haar is het echt het hoogtepunt, dat is wel heel mooi.”

Danila vindt het bijzonder hoe goed de dame en zij het kunnen vinden samen: “Dien je Stad heeft ons echt mooi aan elkaar gekoppeld! Ik vond het ook heel prettig dat ik goed kon aangeven hoeveel tijd ik wilde investeren en wat mogelijk was binnen mijn agenda. Daardoor is het vrijwilligerswerk heel goed te combineren met studie en mijn sociale leven!”

Zou jij het ook leuk vinden om (twee) wekelijks met iemand op te trekken?
Stuur een mail naar netwerk@dienjestad.nl

foto-Noa

“Toen ik hoorde hoe véél kinderen wachten op begeleiding, was ik overtuigd!”

Noa (20) geeft huiswerkbegeleiding aan Dario, een jongen van Marokkaanse afkomst die in groep 8 zit. In het afgelopen jaar heeft Dario al grote stappen gezet. Noa vertelt: “In het begin vroeg ik hem, wat wil je nou zelf bereiken? Hij gaf aan graag naar het Pallas Athene college te willen, maar daarvoor moet je in ieder geval TL voor hebben. Dat niveau had hij echt nog niet, maar door iedere week hard te werken, kan hij nu naar deze school!”

Iedere week spreken Noa en Dario een uurtje af. Ze zijn dan niet alleen maar serieus bezig, samen hebben ze afgesproken om in ieder geval een half uur met huiswerk bezig te zijn en daarna gaan ze nog even voetballen of een spelletje doen.

Niet alleen de schoolresultaten van Dario zijn verbetert. Noa merkt op dat zijn zelfvertrouwen ook veel groter is geworden. “In de winter zijn we een keer gaan schaatsen op de ijsbaan en daar merkte ik dat hij het helemaal geweldig vond. Op zo’n kleine schaatsbaan ben je met heel veel mensen in contact. Je botst eens tegen iemand aan, of dan val je weer. Daar zag ik een kant van hem waar hij om ging met andere mensen. Daar werd hij, ook richting mij, veel zelfverzekerder van.”

Noa vindt het ook erg leuk om bij een Islamitisch gezin over de vloer te komen. “Toen ik daar de eerste keer kwam zat het hele gezin op de bank en stond de tafel vol met eten. De gastvrijheid is enorm! Ze doen heel erg hun best om Nederlands tegen mij te praten, vragen altijd of ik iets wil eten of drinken. Daar heb ik veel van geleerd; hoe zij zijn. Ik wist gewoon heel weinig over hun cultuur en je hebt toch best wel wat vooroordelen.”

De huiswerkbegeleiding duurt in principe een jaar, maar Noa denkt dat hij en Dario elkaar nog wel blijven zien: “ik ben wel heel benieuwd hoe het door de jaren heen met Dario gaat. Dus ik zou het eigenlijk wel heel leuk vinden om nog een beetje contact te blijven houden.”

“Door het doen van dit maatjescontact heb ik wel echt gezien wat het voor iemand kan betekenen als je tijd en aandacht aan iemand geeft. En dat hoeft niet eens een jaar lang in de vorm van een maatjescontact… Ik woon midden in het centrum, ik kom genoeg mensen tegen die ik gewoon vriendelijk kan groeten, daar kan ik al mee beginnen!“

Lijkt het jou leuk om, net als Noa, een jaar met een kind op te trekken en hem of haar echt verder te helpen? Mail dan naar netwerk@dienjestad.nl

allen-taylor-486831-unsplash

Met studenten in gesprek over opvoeding!

Wilt u meedoen aan het lesprogramma ‘Vraag, analyse, plan’ op de CHE?

Kader

Het lesprogramma vindt plaats in het eerste jaar van de vierjarige HBO-studie Social Work. De studenten zijn nog maar een aantal weken op school als zij al aan de slag mogen met methodisch hulpverlenen. Een aantal lessen hiervan zijn praktijklessen; de lessen waarbij de ouder* een belangrijke rol speelt. Tijdens deze lessen leren studenten contact maken, goede vragen stellen, samenvatten, de vraag analyseren om uiteindelijk (kleine) doelen te stellen en een ‘plan(netje) van aanpak’ te maken, samen met de ouder. Dit alles onder begeleiding van een methodiekdocent.

Parralel aan dit vak ontvangen de studenten ook andere vakken zoals pedagogiek, psychologie, sociologie en onderzoeksvaardigheden.

Planning

Er zijn 3 praktijklessen met de ouder. De eerste praktijkles vindt gewoonlijk plaats in week 40, de tweede in week 41 en de derde rond week 44.

Elke praktijkles bestaat uit 3 lesuren (1 lesuur duurt 45 minuten) voor een halve lesgroep.

Het 1e uur van dit blokje is alleen met de docent en de klas, in de laatste twee uren gaat de groep  met de ouder in gesprek. Je hebt te maken met een groep van ca. 10-12 studenten.

Aan het eind van de les wordt er geëvalueerd, soms met de ouder erbij en soms alleen met de klas en de docent. Afhankelijk van hoe het loopt ben je als ouder per les ongeveer een uur tot anderhalf uur ‘aan het werk’.

Verwachtingen aan de ouder

Als ouder hoef je je eigenlijk niet voor te bereiden. Wel is het belangrijk dat je bereid bent om open te zijn en je kwetsbaar op te stellen. De studenten zullen allerlei vragen gaan stellen en samen kies je dan een (opvoed)thema wat verder wordt uitgewerkt. De vraag die geldt als uitgangspunt is: als je (terug)kijkt naar de opvoeding van je kind(eren), wat gaat goed en wat vind je lastig/zou je (terugkijkend) iets anders willen doen.

In gesprek over de opvoeding zullen er ook thema’s (levensgebieden) die daarop van invloed zijn voorbij komen zoals bijvoorbeeld onderlinge relaties, werk/dagbesteding, lichamelijke gezondheid, financiën etc. Natuurlijk mag je als ouder wel een grens aangeven over wat je wilt delen en wat niet. Overigens wordt aan studenten gevraagd je privacy te respecteren; wat in de groep gedeeld wordt, blijft in de groep.

Feedback van jou als ouder aan de student wordt erg gewaardeerd. Dit kun je zelf aangeven maar ook de docent zal hier waarschijnlijk naar vragen: wat vond je een goede vraag, was er sprake van contact, hoe vond je de benadering van deze student? Etc.

De voorkeur gaat uit naar ouders met kinderen in de leeftijd van 5 tot 16 jaar.

De gang van zaken

Bij aankomst op de CHE meld je je bij de receptie. De gastvrouw biedt je een kopje koffie aan, vraag er naar als dit wordt vergeten. Ze wijst je zo nodig de weg naar het lokaal. Bij het lokaal word je opgevangen door de docent.

Tijdens de les zullen de studenten worden uitgedaagd om om de beurt met jou als ouder het gesprek te voeren over de opvoeding van de kinderen. Dit is voor de student ook vaak heel spannend! De student krijgt hierbij feedback van docent/mede studenten/jou als ouder zodat hij maximaal kan leren.

Doel van de studenten voor deze drie praktijklessen is om (zoals de naam van het vak al aangeeft) 1) een (hulp)vraag te formuleren, 2) deze te analyseren en 3) hier een plan van aanpak voor te maken. Dit alles natuurlijk samen met de ouder.

Vragen of meedoen?

Neem contact op met Netwerk Dien je Stad door te bellen naar 06-81196502 of te mailen naar netwerk@dienjestad.nl

Vraag naar Vincent Simon

* Waar ‘ouder’ staat kan ook ‘ouders’ worden gelezen

pexels-photo-242148a-1024x476

“Door de juiste vragen van de studenten is het thuis weer rustig!”

Afgelopen september deed Netwerk Dien je Stad een opmerkelijke oproep op Facebook. Gezocht: enthousiaste ouders. Voor een samenwerking met de opleiding Social Work aan de Christelijke Hogeschool Ede konden ouders met een opvoedvraagstuk zich aanmelden voor een aantal sessies waarin studenten de vraag analyseren en advies geven. Ondertussen is het traject afgelopen en wil een van de ouders zijn verhaal vertellen.

Johan (31) is getrouwd met Leanne (30)* en samen hebben ze drie kinderen. Twee meisjes, van 5 en 1,5 jaar en een jongen van 4 jaar. De opvoedvraag die Johan had toen hij aan het traject begon, ging over de driftbuien van zijn zoon. Deze buien waren behoorlijk dominant binnen het gezin en Johan kon daar slecht mee om gaan. “Soms gebeurde het dat mijn dochter moe naar school ging, omdat mijn zoon thuis heftig kon reageren, en ik daar niet op in kon spelen. Dat is natuurlijk heel vervelend en daar voelde ik mij machteloos over”

Tijdens de gesprekken met de studenten werd een model gebruikt om verschillende levensgebieden in kaart te brengen, zoals werk, relaties en woonsituatie. Als de studenten Johan hier over bevragen, wordt hij geconfronteerd met iets wat zich een aantal jaar eerder heeft afgespeeld. “Voordat we in Ede kwamen wonen, woonden we ergens anders. Hier hadden we heel slecht contact met de buren. Onze huurbaas waarschuwde ons hier van tevoren al voor, maar we dachten: zo makkelijk laten we ons niet uit het veld slaan.” De buren zijn echter erg gevoelig voor lawaai; waar je in oudere sociale huurwoningen al snel last van hebt met jonge kinderen. Op een dag staat het Advies & Meldpunt Kindermishandeling (AMK) op de stoep omdat ze een anonieme melding over Johan en Leanne hebben ontvangen. Vanaf het begin is het voor het AMK duidelijk dat niks wijst op kindermishandeling. Een aantal jaren later verhuist het gezin naar Ede.

Door de vragen van de studenten, die een helder beeld van de situatie proberen te schetsen, komt Johan tot het inzicht dat dit incident hem behoorlijk onzeker heeft gemaakt en traumatisch voor hem is geweest. Elke keer wanneer een van zijn kinderen een blauwe plek of schram oploopt, bekruipt Johan een angstig gevoel. Dit werkt echter ook door in een heftige situatie: “Pas viel mijn jongste dochter hard van de fiets en moest ze met een ambulance worden opgehaald. Op zo’n moment merk ik dat ik me meer zorgen maak over het Meldpunt Kindermishandeling, dan over het welzijn van mijn dochter. Dat vind ik heel erg. Ik wil er juist voor haar zijn, maar deze traumatische ervaring stond hierbij in de weg”

Door de vragen die de studenten van de CHE stellen, ziet Johan in dat deze traumatische ervaring zijn opvoeding bepaalt. Dit uit zich in onzekerheid en het willen controleren van zijn kinderen om te voorkomen dat dit nog eens gebeurt. Dit inzicht is voor Johan een grote stap en hij heeft het verhaal voor het eerst durven vertellen aan de huisarts en bij het consultatiebureau in Ede. Dit heeft hem veel vrijheid en bevestiging gegeven in zijn opvoeding. Ook probeert Johan wat soepeler en minder controlerend te zijn tegenover zijn kinderen. Met succes, want de driftbuien van zijn zoontje zijn verminderd en hij kan meer onbevangen in de relatie met hem staan. Doordat de studenten de juiste vragen stelden, brachten zij het balletje aan het rollen en is het een stuk rustiger in het gezin!

*Johan en Leanne zijn verzonnen namen en de kinderen op de foto zijn niet echt hun kinderen

Dien-je-Stad-Ontmoetingsfeest-Ede-Veenendaal-2017-Foto-Niek-Stam-5032

Proef de Verbinding! Ontmoetingsfeest 2017

Gisteravond, 12 december, vond het jaarlijkse Ontmoetingsfeest van Netwerk Dien je Stad plaats. Nieuw dit jaar, was dat het samen werd georganiseerd en gevierd met Netwerk voor Jou uit Veenendaal. Een feest waar iedereen, alle lagen van de maatschappij, als een soort mini-samenleving, elkaar kan ontmoeten. De Basiliek in Veenendaal was sfeervol aangekleed met winterse bomen, honderden lichtjes en buiten knetterde de vuren al gezellig. Het dikke pak sneeuw maakte het kerstplaatje compleet.

Een dag eerder, toen het Ontmoetingsfeest eigenlijk zou plaatsvinden, gooide diezelfde sneeuw nog flink roet in het eten. Door de afgegeven code rood, werd de organisatie gedwongen het feest een dag te verplaatsen. Maar dat mag de pret niet drukken, één van de gasten komt glunderend binnen: “dit is al de vierde keer dat ik bij het Ontmoetingsfeest ben, ik vind het ieder jaar toch weer zo bijzonder en gezellig!”

Het thema van de avond is ‘Proef de Verbinding’. Na het voorgerecht werden alle gasten uitgedaagd op te staan en aan een tafel te gaan zitten waar ze niemand kenden. Aan de grote ronde tafels zaten inwoners uit Ede en Veenendaal, hulpontvanger of vrijwilliger, christen of moslim, iedereen zit door elkaar. Sommige mensen zijn niet eens bewust vrijwilliger. Een meneer is maatje van een vluchteling vraagt zich af: “als ik maatje ben, ben ik dan ook vrijwilliger?” Zijn buurvrouw antwoordt: “jazeker bent u dat!” Meneer: “Ik dacht: dat is iets wat je gewoon doet.”

Terwijl alle gasten heerlijk eten van een drie-gangen diner, speelt de band vrolijke kerstliedjes en interviewen de twee burgermeesters elkaar. Wanneer Jolanda Fennema, regio officier van het Leger des Heils, op het podium vertelt waarom zíj kerst viert, kan je een speld horen vallen. Een van de aanwezige politieagenten reageert: “Zelf ben ik helemaal niet gelovig en heb ik geen kerkelijke achtergrond, maar ik vind het wel heel bijzonder wat christenen vanuit hun geloof doen voor anderen.”

Aan het begin van de avond vertelt één van de gasten: “Die mensen van Dien je Stad hebben mij echt geholpen aan een nieuwe start. In het nieuwe jaar ga ik beginnen met een opleiding om ervaringsdeskundige te worden, dan kan ik mensen met een verslaving helpen. Ik hoop vanavond mensen te ontmoeten om mijn netwerk een beetje uit te breiden”. Aan het einde van de avond vertelt hij: “Het viel me erg mee, ik vond het toch best een beetje spannend om hier in mijn eentje naar toe te gaan, maar ik heb veel aardige mensen gesproken.”

Dat is het mooie aan zo’n avond: iedereen ontmoet nieuwe, aardige mensen en geniet van het samen zijn. Netwerk Dien je Stad en Netwerk voor Jou kijken terug op een prachtige avond, die niet mogelijk was geweest zonder de hulp van ruim 60 vrijwilligers en heel veel sponsoren.

Foto’s door Niek Stam