Foto-Geertruida

“Je wordt echt een soort vriend van de familie!”

Geertruida heeft een jaar lang huiswerkbegeleiding gegeven aan twee broertjes. “De ouders van de jongens spraken maar nauwelijks Nederlands, daardoor hadden de jongens een taalachterstand. Ook snapten de ouders niet echt hoe het Nederlandse schoolsysteem werkt. De jongens hadden dus niet echt iemand die hen kon helpen.”

Vanuit de opleiding Social Work komt Geertruida bij Netwerk Dien je Stad terecht. “Wat ik zo tof vond aan het huiswerkproject, is dat je eigenlijk iets heel kleins doet, maar het maakt een enorme impact in het leven van de jongens. Toen ik er voor het eerst kwam zei ik: als je iets niet snapt moet je het vragen. Maar dat deden ze niet, ze durfden niks te vragen. Dus dat moest ik ze eigenlijk eerst leren.”

Gelukkig ging dat steeds beter: “Toen ze eenmaal vragen durfden te stellen ging ik met hen oefenen hoe je de sommen aan kan pakken. Uiteindelijk was het zo dat als ik daar kwam, het huiswerk af was, op een paar moeilijke sommen na. Daar gingen we dan samen mee aan de slag en dan was er vaak nog genoeg tijd over voor een spelletje.”

Het gezin is van Vietnamese afkomst. Geertruida vond het erg leuk om wat van de cultuur mee te krijgen. “Ze zijn echt super gastvrij, de jongens moesten mij ook altijd eerst wat drinken geven van hun moeder. Er logeerde ook eigenlijk altijd wel familie bij het gezin, ik mocht op verjaardagen komen en er stond altijd heerlijk eten klaar. Je wordt echt een soort vriend van de familie.”

Het traject was niet alleen voor de jongens leerzaam. Ook Geertruida heeft er veel van geleerd: “Dat pure wat kinderen hebben, daar heb ik echt van genoten. En het helpt me ook wel weer om dingen wat te relativeren. Maar ook dat ik zie dat mijn hulp hen zo veel verder heeft gebracht. Ik kijk nu wel bewuster rond in mijn eigen omgeving: wie kan ik helpen.”

De resultaten van de jongens zijn echt verbeterd. “Ik heb nog contact gehad met de juffen. In het begin maakten ze nooit hun huiswerk en daardoor liepen ze standaard achter in de klas. Nu hebben ze eigenlijk altijd hun huiswerk gemaakt! Wat ze vooral goed hebben geleerd is om gewoon stap voor stap te bekijken wat ze moeten doen. Pak er een kladpapiertje bij en ga aan de slag. Dan kunnen ze opeens hele moeilijke sommen oplossen. Het verbaasde hen zelf!”

Wil jij ook vrijwilliger worden bij Netwerk Dien je Stad? Neem dan contact met ons op!

IMG_5924-1024x683

Bruggenbouwer Award voor Netwerk Dien je Stad

Tijdens het Ontmoetingsfeest mochten we als team van Netwerk Dien je Stad de eerste Bruggenbouwer Award ontvangen van onze collega’s van Stichting Present Ede. Deze award wordt uitgereikt aan organisaties of mensen die zich inspannen voor verbinding, ontmoeting, integratie en het bestrijden van eenzaamheid in Ede.

Netwerk Dien je Stad en Present Ede vieren in 2019 beiden hun 10-jarig jubileum en in het kader van het jubileum deelt Present 10 Awards uit. Een mooie actie waarmee we als Netwerk Dien je Stad als eerste in het zonnetje zijn gezet. We werken al jarenlang samen in het realiseren van praktische hulpvragen en het doen van groepsactiviteiten bij diverse doelgroepen in Ede. Mooi om elkaar hierin aan te vullen en te versterken!

Dankjewel Moniek, Anne-Frouk, Arja en het bestuur voor deze erkenning! We zien uit naar nog 10 jaar samenwerking met elkaar in het omzien naar mensen die wel wat hulp kunnen gebruiken.

IMG_1548-min-website-1024x683

Aftermovie Ontmoetingsfeest 2018

Het Ontmoetingsfeest zit erop en de aftermovie is klaar :). We kijken terug op een mooi feest met het netwerk van Dien je Stad, Coördinatie Vrijwilligers Vluchtelingen Ede, Mentorproject Laten we Welzijn en Tot Uw Dienst!. Bekijk hier de video gemaakt door Christan Hakkert. Gaaf om de mooie avond op beeld terug te zien!

IMG_1548-min-website-1024x683

Een nieuw begin! – Ontmoetingsfeest 2018

Begin december: het jaarlijkse Ontmoetingsfeest. Dit jaar de negende editie en georganiseerd door Netwerk Dien je Stad, samen met Mentorproject Laten we Welzijn, Coördinatie Vrijwilligers Vluchtelingen Ede (CVVE) en Tot uw Dienst!. Vier verschillende organisaties, maar allemaal geloven zij in de kracht van de vrijwilliger! Deze maandagavond vieren we, met zo’n 450 gasten de inzet van deze vrijwilligers en de mooie ontmoetingen zijn ontstaan tussen Edenaren.

Vanavond ontmoeten al deze mensen elkaar onder het genot van een diner en een avondvullend programma. Twee dames lopen gezellig kletsend de zaal binnen. “Ongeveer 6 jaar geleden werd ik haar maatje” vertelt de één. “We hebben het traject een aantal keer verlengd, maar op een gegeven moment kon dat niet meer. Dus toen zijn we maar vriendinnen geworden” lacht de ander.

De avond start met een filmpje waarin vier mensen hun verhaal vertellen. Allemaal hebben ze een ‘nieuw begin’ gekregen, mede door de vier organisaties die het Ontmoetingsfeest organiseren. Een jongen die via CVVE een maatje heeft vertelt: “Als er iets is bel ik Matthias, hij komt dan direct. Hij is veel meer voor mij dan alleen een maatje, hij is echt een vriend!”

Halverwege de avond vragen de presentatoren alle bezoekers om eens onder hun stoel te kijken. Bij een drietal van de gasten zit een envelop vastgeplakt, met een daarin een cheque van 100 euro. Deze mogen ze naar eigen inzicht geven aan iemand die wel een nieuw begin kan gebruiken, maar hiervoor de financiële middelen mist.

Er ontstaan mooie ontmoetingen, ook aan tafel: een oudere dame zoekt nog een lift terug naar huis. Een echtpaar wat tegenover haar zit reageert direct; “wij kunnen u wel even thuis brengen!” Overal zitten mensen gezellig te kletsen, helpen elkaar met opstaan en geven elkaar een arm als ze langs het buffet lopen. Honderden kaarsen branden gezellig en op de achtergrond klinken vrolijke kerstliedjes.

Aan één van de tafels zit een Syrisch gezin, ze hebben het lastig met de Nederlandse taal. Gezellig kletsen met de mensen aan hun tafel is een uitdaging, hoe hard ze ook proberen. Echte ontmoeting ontstaat als ‘De Trekvogels’ beginnen te spelen. Een band met leden uit verschillende landen speelt onder andere Syrische muziek. Samen dansen ze op deze voor hen bekende muziek en de lach op hun gezicht laat zien hoe ze genieten.

“Ik zit ook echt te genieten” zegt een oude dame glunderend, terwijl ze nog een soesje in haar mond stopt. “Zulk heerlijk eten en gezellige mensen. Soms zijn er klusjes bij mij thuis die ik zelf niet meer kan. Dan komen er jonge mensen om mij te helpen. Daar ben ik heel dankbaar voor, dat is ook altijd zo gezellig!”

Wanneer het feest is afgelopen en de zaal langzaam leegloopt vertelt een dame in een prachtige felgekleurde Afrikaanse jurk: “sinds een aantal weken is er familie uit Afrika naar Nederland gekomen. Ikzelf woon hier al 26 jaar. Vanavond heb ik ze meegenomen, omdat ik zo trots ben op initiatieven zoals deze

foto-Fokko

“Mensen denken vaak dat vrijwilligerswerk heel groots is en dat je er gelijk iedere week aan vast zit”

Fokko is al negen (!!) jaar vrijwilliger bij Netwerk Dien je Stad. Al vanaf de start van het netwerk is hij actief. Hij begon op kantoor, wat toen nog bestond uit twee kleine kamertjes. Hier hielp hij met administratieve klusjes, zoals het invoeren van uren of brieven versturen voor het Ontmoetingsfeest. Fokko: “Toen dacht ik, kantoorwerk is niks voor mij. Ik ben nog jong en heb energie, laat mij maar wat meer praktisch bezig zijn! Toen heb ik met een andere vrijwilliger heel veel praktische klussen gedaan. Ik heb ondertussen al zó veel gedaan, ik weet het allemaal niet meer…”

Veel van de mensen die Fokko tegenkomt zijn eenzaam. Om uiteenlopende redenen zijn ze in een isolement geraakt en vaak kunnen ze het dan niet meer zo goed overzien. “Dat ik iets kleins kan doen en hen daar zo bij kan helpen, dat is wel echt mooi!” vindt Fokko.

De dankbaarheid van de mensen is aan Fokko niet besteed: “Dan zeg ik: je mag je reep chocolade houden, als je mij een hand geeft ben ik tevreden.” Toch vindt hij het mooi dat mensen op hun eigen manier proberen iets terug te doen. “Soms gaan mensen tosti’s bakken, als je in de tuin bezig bent. Ze bieden je sowieso 23 keer koffie aan, en soms willen ze je dus een reep of fles wijn meegeven.”

Zelf is Fokko ook veranderd in de afgelopen jaren. “Geen mens is gelijk en de meeste mensen die ik tegenkom hebben het toch vaak zwaar. Vaak probeer ik dan een beetje te relativeren met humor. Niet richting hen, hoor! Maar gewoon een beetje grapjes maken. Eerder kon ik me dingen wel eens persoonlijk aantrekken, maar tegenwoordig weet ik beter hoe ik met mensen om moet gaan.”

Zolang hij nog tijd en ruimte heeft blijft Fokko actief bij Netwerk Dien je Stad. “Mensen denken vaak dat vrijwilligerswerk heel groots is en dat je er gelijk iedere week aan vast zit. Maar dat is helemaal niet zo, zeker bij praktische klussen kan je zelf aangeven wat je wilt. Zeker bij verhuizingen; iedereen die een uurtje helpt zijn we al blij mee!”

De voldoening die het hem geeft is de reden dat Fokko nog steeds betrokken is. Ook vindt hij het mooi om op deze manier iets van zijn christelijke levensovertuiging in praktijk te brengen. “Het levert je gewoon zoveel meer op als je je dienstbaar opstelt. En dan is Dien je Stad een hele mooie plek om daar invulling aan te geven.”

Wil jij ook een keer iemand helpen? Word vrijwilliger bij Netwerk Dien je Stad!
netwerk@dienjestad.nl

foto-Gerdieneke-1024x768

Maak kennis met: Gerdieneke

Bel of mail je wel eens met Netwerk Dien je Stad? Dan is de kans groot dat je als eens contact hebt gehad met Gerdieneke. Vanaf september loopt zij haar derdejaars stage van Social Work bij Dien je Stad. Nu bijna drie maanden verder zijn we benieuwd hoe het haar bevalt! Tijd om haar eens een paar vragen te stellen…

Waarom heb je bij Netwerk Dien je Stad gesolliciteerd?

“Tijdens mijn vorige stage had ik een aantal maatjes, het leek me naast het uitvoeren ook heel leuk om projecten te regelen. Daarnaast wilde ik graag in een team werken. Dus dat sprak me wel aan in de stage bij Dien je Stad. Ik kende hen al een beetje van het huiswerkproject uit mijn eerste jaar. Daar begeleidde ik een Turks meisje uit groep 7. Ik probeerde de huiswerkopdrachten een beetje te verwerken in spelletjes, zodat het wat leuker voor haar werd. Ze zei nog tegen me: ‘we lijken wel op elkaar, we houden allebei niet van huiswerk’.

Wat zijn je taken bij Dien je Stad?

“Ik werk twee dagen voor team praktisch en twee dagen voor team sociaal. Dus maandag en dinsdag ben ik bezig met het oplossen van praktische hulpvragen; een lamp ophangen of een verhuizing regelen. Daar probeer ik dan vrijwilligers voor te vinden. En woensdag en donderdag help ik vooral bij het huiswerkproject. Er zijn dan 7 eerstejaars die ik mag begeleiden. Erg leuk, vooral omdat ik het zelf ook gedaan heb!”

Krijg je vaak positieve reacties terug?

“Ja, eigenlijk altijd wel. De meeste vrijwilligers vinden het echt een leuke ervaring! Pas had ik een groepje en zij vertelden dat ze echt wel geraakt waren door de situatie waar iemand dat in zit. Een heel huis vol spullen. Dan vragen ze zich wel af, hoe kan iemand zo leven?

Dat herken ik wel, soms ga ik wel eens langs bij een groepje vrijwilligers om te kijken hoe het gaat. En mensen zijn vaak heel blij als je komt. Je neemt echt een kijkje in hun leven. Dat vind ik echt wel bijzonder, dat ze daar open voor staan. Normaal kom je nooit zo bij iemand binnen…”

Wanneer ga jij met een tevreden gevoel naar huis?

“Als mensen verder zijn geholpen. Als bijvoorbeeld een klus goed is gegaan en iedereen blij is met het resultaat. Verder ben ik erg blij met het team waar ik in werk. Iedereen is positief en betrokken en wil altijd even met je meedenken of je ergens mee helpen. Dat zorgt ook dat ik me hier eigenlijk gelijk vanaf het begin al thuis voelde.

Wat staat er in de komende periode op het programma?

“Sowieso natuurlijk het Ontmoetingsfeest op 10 december. Ik ben er zelf wel eens geweest en toen vond ik het een bijzondere avond, dus het lijkt me tof om daar nu weer te zijn. Een mooi concept waarbij allerlei verschillende mensen samen uit Ede eten en elkaar ontmoeten. Verder blijven de hulpvragen wel binnenkomen, dus er is altijd genoeg te doen!

foto-Marjon-1024x683

“Iets wat voor mij een kleine moeite is, kan voor iemand anders heel groot zijn”

Marjon is al een aantal jaar vrijwilliger bij Netwerk Dien je Stad. Eerst binnen een aantal projecten, maar de laatste jaren vooral eenmalige klussen: “Ik heb een kast uit elkaar gehaald, een bed versleept, gordijnen opgehangen, lampen opgehangen en muurtjes geschilderd. Ik vind het heel leuk om allerlei verschillende dingen te doen. Iets vast is nu voor mij niet handig, maar op deze manier kan ik toch actief blijven. Ik vind Netwerk Dien je Stad echt een gaaf initiatief, dus dat wil ik wel graag blijven steunen!”

Ze vertelt: “Ik wil graag wat betekenen voor de wereld en andere mensen laten zien dat ze waardevol zijn en dat ze gezien worden. Ik denk dat als je iets kleins voor iemand kan doen, of iets wat voor mij heel klein is, dat kan voor iemand anders heel groot zijn. En daar kan ik iemand anders blij mee maken, dan is mijn dag eigenlijk ook al weer goed! Als je een glimlach op iemands gezicht kan toveren, dan ben ik alweer blij, daar doe ik het dan eigenlijk voor. Dat vind ik belangrijker dan geld of waardering.”

Toen Marjon begon met haar studie SPH in Ede leerde ze Netwerk Dien je Stad kennen. “Ik begon met huiswerkbegeleiding aan een jong meisje. Ze was net in Nederland en vond het erg spannend allemaal. Toen ben ik met mijn studie gestopt en stopte de huiswerkbegeleiding ook. Maar ik dacht wel: dit is een tof initiatief, hier wil ik iets mee blijven doen.”

Marjon blijft betrokken en helpt een ouder echtpaar wekelijks met de boodschappen. Samen met mevrouw rijdt Marjon naar de supermarkt en samen werken ze het lijstje af. “Mevrouw liep met een rollator, dus vanuit mijn perspectief ging het allemaal niet zo snel” lacht Marjon. “Het uitpakken van de boodschappen en inladen in de auto was voor haar erg zwaar, dus dat deed ik dan voor haar. Thuis ruimden we alles op en dronken we nog een kopje thee.”

Het helpen van mensen die hulp nodig hebben is iets wat Marjon van jongs huis uit heeft meegekregen. “Mijn ouders stimuleerden ons daar wel in, mijn opa en oma zijn een keer ongeveer tegelijk geopereerd waardoor ze niet konden lopen. In die periode lieten wij dan hun hondje uit. Tjsa, als wij dat makkelijk even voor hen kunnen doen, waarom zouden we hen daar dan niet even mee helpen?

Dat is typerend voor de houding van Marjon: “Het zijn van die kleine dingen. Voor mij is het echt geen moeite om een boodschappentas te tillen. Maar voor iemand die met een rollator loopt en overal last van heeft wel! Of iemand die zelf geen gordijnen kan ophangen en ik wel. Waarom zou ik dat dan niet even voor iemand kunnen doen. Dan kan je er mensen nog blij mee maken ook. Daar word ik zelf ook blij van!”

Wil jij ook een verschil in iemands leven maken? Word vrijwilliger bij Netwerk Dien je Stad!
netwerk@dienjestad.nl

foto-Jorian

“Als je iets van je eigen welzijn deelt, word je daar gewoon gelukkig van…”

Jorian knapt regelmatig tuintjes op voor mensen die dat zelf niet meer kunnen. Hij vertelt: “Zelf kunnen ze het niet meer, vanwege klachten of ouderdom en ze hebben ook niet echt een netwerk die hen kan helpen. Kleine moeite om zulke mensen even te helpen. Ze vinden het vooral fijn als je nog even een babbeltje maakt. Die verhalen worden al snel lang en diep, ik merk dat sommige mensen al een poosje hun verhaal niet kwijt konden. Eigenlijk luister ik alleen maar en maak ik af en toe een grapje, dat vinden ze helemaal mooi!”

Tijdens zijn opleiding Social Work kwam Jorian voor het eerst in aanraking met Netwerk Dien je Stad. Met een aantal klasgenoten heeft hij een voetbaltoernooi georganiseerd voor jongens uit een vluchtsituatie. “Ik had zoiets nog nooit gedaan, maar vond het heel gaaf om op een laagdrempelige manier in contact te komen met vluchtelingen. Aan het begin was het wat onwennig, maar door samen een spel te spelen kan je makkelijk verbinding leggen. Zij, maar wij ook, vonden het heel leuk en dan kom je er achter dat je eigenlijk heel veel gemeen hebt.”

Later klopt Jorian nog eens bij Netwerk Dien je Stad aan, als hij met een groepje van zijn studentenvereniging een avond praktisch aan de slag wil. Hier start zijn carrière als tuinman bij Netwerk Dien je Stad. Behalve groene vingers levert het hem vooral een goed gevoel op: “Als je iets van je welzijn deelt met een ander, word je daar uiteindelijk zelf ook gelukkiger van. Het is gewoon mooi om mensen te helpen, want daar heeft niet alleen de ander iets aan, maar jijzelf ook.”

Toch ziet Jorian dat veel van zijn leeftijdsgenoten vooral met zichzelf bezig zijn. “Als je studeert, bestaat je netwerk vooral uit mede-studenten, met wie je lekker kan chillen en borrelen. Ik vind het tof dat ik via Netwerk Dien je Stad ook andere doelgroepen tegenkom, die ik anders niet zo snel zou zien. Ik ben daar enthousiast over, en ik denk door dat verhaal te vertellen, ik anderen ook kan aansporen!

Zou jij ook wel eens iets voor een ander willen doen? Dat kan! Stuur een bericht naar netwerk@dienjestad.nl

foto-Danila

“Mevrouw is zo blij dat ik kom, dat ze al klaar zit in haar rolstoel!”

Danila studeert verpleegkunde en doet daarnaast boodschappen met een oude dame. Dit is vooral erg gezellig vertelt Danila: “Mevrouw is zelf vroeger ook verpleegkundige geweest. En ze heeft veel reizen door Indonesië gemaakt, en mijn familie heeft daar gewoond, dus daar kunnen we leuk over kletsen. Ondanks het leeftijdsverschil hebben we echt leuke gesprekken!”

Vaak doen Danila en de dame eerst samen boodschappen en daarna drinken ze nog een kopje thee. “Meestal is mevrouw zo blij dat ik kom, dat ze beneden al klaar zit in haar rolstoel!” In de Albert Heijn werkt het tweetal het zorgvuldig samengestelde lijstje af. Maar spontane aankopen moeten ook kunnen: “pas zag ze een aanbieding van twee bosjes bloemen, 1 + 1 gratis, dan wil ze dat ik ook een bosje voor mijzelf uitzoek.”

Dat de dame zelf nog kan kiezen wat ze wil is volgens Danila erg belangrijk voor haar: “ik merk aan alles dat zelfstandigheid heel belangrijk is voor haar. Soms zegt ze wel eens; ‘toen ik mijn auto moest inleveren was het voor mij wel echt een grote stap, dat ik niet zomaar meer naar mijn vriendinnen kon gaan.”

Naast de boodschappen neemt Danila haar ‘leenoma’, zoals ze de oude dame noemt, wel eens mee om iets leuks te doen. “Een poosje geleden gingen we even een ijsje eten bij de Bernardo’s en toen zei ze; ‘ik kan me niet meer herinneren wanneer ik voor het laatst de stad in ben geweest en een ijsje heb gegeten.’ Ze had de hele dag een enorme glimlach op haar gezicht, zo leuk!”

“Doordat ik zie hoe fijn zij het vindt dat ik langs kom, besef ik me wel steeds meer dat iets wat voor mij heel klein is en helemaal niet veel moeite kost, zó veel voor iemand anders betekent. Als ik langskom, dat maakt gewoon echt haar dag. Voor mij is het één van duizend dingen op een dag, en voor haar is het echt het hoogtepunt, dat is wel heel mooi.”

Danila vindt het bijzonder hoe goed de dame en zij het kunnen vinden samen: “Dien je Stad heeft ons echt mooi aan elkaar gekoppeld! Ik vond het ook heel prettig dat ik goed kon aangeven hoeveel tijd ik wilde investeren en wat mogelijk was binnen mijn agenda. Daardoor is het vrijwilligerswerk heel goed te combineren met studie en mijn sociale leven!”

Zou jij het ook leuk vinden om (twee) wekelijks met iemand op te trekken?
Stuur een mail naar netwerk@dienjestad.nl